نهج البلاغه- عدل الهی

باسمه تعالی

نهج البلاغه- قسمتی از خطبه ی 185

...الَّذِی صَدَقَ فِی مِیعَادِهِ، وَ ارْتَفَعَ عَنْ ظُلْمِ عِبَادِهِ، وَ قَامَ بِالْقِسْطِ فِی خَلْقِهِ، وَ عَدَلَ عَلَیْهِمْ فِی حُکْمِهِ...

«خداوندى که در وعده هایش صادق، و برتر از آن است که نسبت به بندگانش ستم روا دارد (به همین دلیل) در میان بندگان، قیام به قسط کرده (و هیچ گونه تبعیض را در شرایط مساوى روا نمى دارد) و در داورى خود، عدالت را درباره آنها (به طور کامل) رعایت مى کند.

آرى، در وعده هاى او چیزى جز صدق وجود ندارد، زیرا تخلّف در وعده یا به علت عجز است یا به جهت جهل و یا به دلیل نیاز (مثلا انسان وعده اى مى دهد، پس از انجام دادن آن ناتوان مى شود و تخلّف مى کند یا وعده اى مى دهد و بعد مى فهمد نباید چنین وعده اى را مى داد، یا وعده اى را مى دهد بعد مى بیند تخلّف از آن به نفع اوست) بدیهى است هیچ یک از این اوصاف سه گانه: عجز و جهل و نیاز در ذات پاک او راه ندارد، و به همین دلیل خلف وعده درباره او متصور نمى شود.

در بیان دومین وصف، نخست به والا بودن مقام خداوند از ظلم اشاره مى کند، همان چیزى که از نیاز یا عجز و جهل سرچشمه مى گیرد. سپس انگشت بر دو شاخه از شاخه هاى عدل خدا مى گذارد که یکى از آن دو عدم تبعیض است و دیگرى عدالت در قضاوت و داورى و مجازات و کیفر و پاداش، بنابراین جمله هاى سه گانه "وَ ارْتَفَعَ عَنْ ظُلْمِ" همه اشاره به عدالت خداوند و نفى ظلم از او در جهات مختلف است (مکارم شیرازی، پیام امام، ج7، ص 143-144)

برچسبها: عدل, عدالت

کانون هم اندیشی و قرآن پژوهی حضرت ولیعصر...